Chyba sobie dzis uswiadomilem, ze mam jakas fobie na punkcie tlumu. Zawsze wiedzialem, ze niekomfortowo czuje sie np. na koncertach, gdzie otacza mnie duzo ludzi. Dzis jakos to we mnie uderzylo, jakbym dostal piescia prosto w twarz. Pewnie pewne okolicznosci zaostrzyly odczuwanie, nie jest to jednak temat na te notke.

Przez caly wieczor jedna mysli przychodzila mi do glowy: skurczyc sie. Zmniejszyc, kiedy przechodza kolo ciebie i dotykaja czasem przypadkowo, czasem niby przypadkowo. Caly ten tlum byl dla mnie jednoscia: mixem zapachow drazniacych nos, dotykow bardzo niepozadanych, spojrzen, ktore tak jakby mnie zawstydzaja. Zlewali sie dla mnie w jedno cialo pelne odnog, czlonkow atakujacych mnie mieszanka potu, perfum (ktore nie ekscytuja) i innych zapachow czlowieka.
To, co moje chcialem zachowac dla siebie, nie dzielic sie tym z nikim.
Wchodzac w dalsze fobiczne akcenty (bo to dla mnei jest ciekawe), za kazdym dotykiem czulem jakby kazdy z nich zostawial na moim ciele troche kurzu, ktory powoduje wzmagajacy sie dyskomfort. Wzmagajacy sie. Wzmaaagaaajacy sie. Wzzzzzzzmagaajacy sie.

NIe wiem, co z tym zrobie. Ja tylko chcialem miec poczucie, ze dziele z jedna, jedyna osoba to, co najbardziej intymne, to, co moje. I tak bylo.
Teraz to sie jakby posypalo.
Ale zaczalem to zbierac.

W sumie to mam ochote spierdolic przed wszystkimi i zamknac przed nimi mnie. Oddac sie temu nad czym panuje (i tu zlowrogo mruzy do mnie oko zycie zawodowe, szepczac do uszka: nade mna mozesz zapanowac, to ty tu tutaj jestes panem, nie ma miejsca na nieprzewidziane). Staram sie podchodzic w zwiazku z tym do tego wszystkie z dystansem, choc cialo krzyczy inaczej.

Bliss "Quiet letters" jest teraz ze mna.